|
(Arnaut Daniel)
 uan chai la
fuelha
dels aussors entressims
el freg s'erguelha
don seca 'l vais e'l vims,
del dous refrims
vei sordezir la bruelha:
mais ieu sui prims
d'Amor qui que s'en tuelha.
Tot quan es gela,
mas ieu no puesc frezir
qu'amors novela
mi fa'l cor reverdir;
non dei fremir
qu'Amors mi cuebr'em cela
em fai tenir
ma valor em capdela.
Bona es vida
pus Joia la mante
quei tals n'escrida
qui ges non vai tam be;
no sai de re
coreillar m'escarida
que per ma fe
de mielhs ai ma partida.
De drudaria
no'm sai de re blasmar,
qu'autrui paria
trastorn en reirazar;
geb as sa par
no sai doblar m'amia
q'una non par
que segonda no'l sia.
No vuelh s'asemble
mos cors ab autr'amor
si qu'eu ja'l m'emble
ni volva'l cap alhor:
no ai paor
que ja selh de Pontremble
n'aia gensor
de lieis ni que la semble.
Tant es per genta
selha que'm te joios
las gensors trenta
vens de belhas faisos:
ben es razos
doncas que mos chans senta
quar es tan pros
e de ric pretz manenta.
Vai t'en chanzos,
denan lei ti presenta,
que s'ill no fos
no'i meir'Arnautz s'ententa.
|
