ulhs hom en re no falh
Tan tost, ni mesave,
Com en luec on se te
Per pus asseguratz;
Per que'm par grans foudatz
Qui no tem so qu'avenir li poiria:
Qu'ieu cujava, quan Amors no'm tenia,
Que no'm pogues forsar oltra mon grat;
Mas eras m'a de'l tot apoderat.

Tant es d'amoros talh
La belha que ' m rete,
Qu'om non l'au ni la ve
No'n si ' enamoratz.
E donc s'ieu suy forsatz,
Non cugetz ges grans meravelha sia:
Que sa beutatz, lai on ilh se deslia,
Vens enaissi trastot' autra beutat,
Quom lo solelhs venz tot'autra clardat.

De robis ab cristalh
Me par que Dieus la fe,
E de'l sieu dous ale
L'espiret, so sapchatz:
Qu'ab digz enamoratz,
Ples de doussor, ab erguelh ses folhia
Parla e ri, ab tan doussa cunhdia,
Qu'a'ls amadors creys d'amar voluntat,
E fai amar selhs que non an amat.

E quar hieu tan no valh
Cum a'l sieu pretz cove,
Am lieys, et azir me
Quar m'en suy azautatz.
Qu'om non es tan prezatz
Que sa valors a'l sieu ric pretz pars sia.
Pero, s'Amors entre'ls amans li tria
Lo plus leyal ni'l mielhs enamorat,
No'm cal temer son pretz ni sa rictat.

Molt suefri greu trebalh
Quan lunhar m'en ave;
Mas aisso'm fai gran be:
Qu'on plus m'en suy lunhatz,
M'estay sa grans beutatz
Tals com la vi, en mon cor, nueyt e dia,
E'l gens parlars, e l'avinens paria
Ab qu'ieu domney mantas vetz, a celat,
Qu'om se cuyda qu'ieu aia d'als pessat.

De la comtessa Beatris non poiria
Tan de ben dir, que mais en lieis no'n sia:
Qu'en lieis ha Dieus tan de ben ajustat,
Com per part n'a a las autras donat.

Senher N'Imo, s'Amors no'm retenia,
De vos vezer mais tener no'm poiria;
Mas Amors m'a tan fort apoderat,
Qu'ieu non puesc far mas quan sa volontat.